देव

वेड्यांचा बाजार..
आणि या बाजारातील एक वेडा
मूठभर माती आणि छटाकभर रंगांनी
बनवलेल्या या वेड्याला ते देव म्हणतात !
या वेड्याला त्यांनी उंचावर बसवलंय,
आपल्यापासून वेगळं पाडलंय..
उंचावर बसून मग हा वेडा
भोवतालची गंमत पाहतो.
त्याला वंदन करायला आलेल्या
नारायणला नोकरी हवी आहे,
रम्याला रमी हवी आहे,
किशोरीला मूल आणि सायालीला चूल हवी आहे..
तथास्तु म्हणून तो विचार करतो,
देवपण नक्की कोणाला? मला की माझ्या वरदानाला?
इच्छा पूर्ण करतो तोपर्यंत मी बाप्पा,
आणि जेव्हा हे वरदान नाहीसं होईल तेव्हा?
स्वार्थाच्या तराजूत पुण्य ते तोलतात,
ज्यांच्या नितिमत्तेचि लक्तरे झालियेत..
आणि तरीही हा वेडा, समोर येणार्‍या
प्रत्येकाला तथास्तु म्हणतो..!